środa, 29 maja 2013

"Dom ciszy" Orhan Pamuk



"Wciąż rozmyślam i dochodzę do wniosku, że to, co nazywamy życiem, co naszym zdaniem bezpowrotnie zużywamy, jest dziwnym i niewytłumaczalnym zjawiskiem- nikt nie potrafi powiedzieć, dlaczego należące do niego życie jest właśnie takie, a nie inne. Czekasz i czekasz, a ono prowadzi cię z miejsca na miejsce, nikt nie wie dlaczego, i gdy tak się przemieszczasz, w głowie kłębią ci się rozmaite myśli, zastanawiasz się, skąd i dokąd idziesz. I gdy uświadamiasz sobie, że to dziwne myśli, ani prawdziwe, ani fałszywe, do niczego nie prowadzące, okazuje się, że tu się podróż kończy"*

Przeczytałam właśnie drugą książkę noblisty Orhana Pamuka. Pierwszą, którą przeczytałam był "Biały Zamek" (który nawiasem mówiąc nie zachwycił mnie, spodziewałam się czegoś innego, ale może wrócę do niego za kilka lat). Kiedy zaczęłam czytać "Dom ciszy" powiedziałam znajomym "taka sobie, nie zachwyca, niczym się nie wyróżnia". Czytało mi się dobrze; konwencja książki, w której bohaterzy w kolejnych rozdziałach opowiadają historię w pierwszej osobie bardzo mi się podobała (choć dla mnie mistrzem w tym temacie jest Mario Vargas Llosa). Historia bohaterów z jednej strony banalna, z drugiej jednak bardzo smutna, przytłaczająca. Samotność, wyobcowanie, kompleksy, a zarazem poczucie wyższości nad innymi pojawiało się na (prawie) każdej stronie, tworząc specyficzną atmosferę powieści.
Niby nic się nie dzieje, a jednak dzieje się bardzo wiele i choć czytelnik ma nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży, a w najlepszym wypadku pozostanie bez zmian tak się nie dzieje. Koniec zaskakuje i każe czytelnikowi myśleć, zastanawiać się i dociekać, cofać się do początku i tworzyć w głowie ciąg dalszy...

Dla mnie właśnie takie książki są najlepsze, te które "są ze mną dłuższy czas" sprawiają, że zastanawiam się nad historią, wyborami bohaterów i nad swoim życiem. Polecam tym, którzy lubią szukać sensu i mniej lub bardziej ukrytych znaczeń.

Lubicie czytać? Dla mnie czytanie na łonie natury to jeden z fajniejszych sposobów na uspokojenie myśli i relaks...


*cytat pochodzi z książki "Dom ciszy" Orhan Pamuk, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz