sobota, 23 sierpnia 2014

O wychowaniu. Co będą wspominać Twoje dzieci?

Cofnij sie pamięcią do czasów dzieciństwa. Bez komputerów, ipadów, iphonów, gier, odtwarzaczy blueray, co robiłaś/ eś? Obejrzałam ostatnio program Wojciecha Cejrowskiego "Po mojemu" w którym tematem przewodnim były dzieci i ich wychowanie. Szczególnie zainteresowała mnie krytyka systemu, w którym dzieci przebywają i wychowują się w kręgu rówieśników i przez nawał zadań domowych nie mają czasu na uczestniczenie w życiu rodziny i zabawę na podwórku. Spostrzeżenia prowadzącego bardzo przypadły mi do gustu.


1. Wielodzietność- normalność czy patologia?
Pan Cejrowski zaprosił do programu matkę siedmiorga dzieci. Kobietę, która w wieku 22 lat urodziła pierwszego syna, później jeszcze dwoje i córkę, a po 10 latach (przez które wychowywała dzieci i pracowała zawodowo) urodziła kolejną córeczkę i jeszcze dwoje chłopców. Narodziny drugiej córki określiła "ósmym cudem świata", a późne macierzyństwo ogromną radością. Na pytanie czy zamieniłaby swoje życie na inne odpowiedziała, że nie, że jest szczęśliwa. Oczywiście tak duża rodzina boryka się z wieloma problemami, krzywdzącymi stereotypami, trudnościami finansowymi i logistyką dnia codziennego. Spróbujmy sobie wyobrazić codzienne gotowanie dla 9 osób. Pranie dla 9 osób w tym chłopców i małych dzieci. Dojazdy do pracy, szkoły, zajęcia pozalekcyjne. Szaleństwo.
W czasach moich rodziców widok takich rodzin nikogo nie dziwił. Dzisiaj rodziny z trójką dzieci uznawane są za rzadkość. Małżeństwa z czwórką za bardzo odważne, piątka to już szaleństwo na granicy patologii.
Bardzo podobało mi się to, co powiedziała zaproszona do programu mama. Jej zdaniem ludzie, którzy mają jedno dziecko mają dla niego mniej czasu niż ona, matka siedmiorga. Rodzice jedynaków mocno skupiają się na sobie i swoich pasjach (co oczywiście nie jest złe, każdy musi zaleźć swój złoty środek), bardzo często kupują miłość dzieci, nie potrafią się z nimi bawić, nie wiedzą jak je zainteresować.
Kobieta powiedziała również, że jej pasją jest dbanie o dom i rodzinę, niektórzy śmieją się z takich stwierdzeń, szydząc, że co to za pasja sprzątanie i pieluchy. Ja uważam, że prowadzenie domu to sztuka, a wychowywanie dzieci to nie lada wyzwanie i odpowiedzialność, bo można wychowywać i "wychowywać", prowadzić dom i "prowadzić dom", jest różnica. Wydaje mi się, że paradoksalnie programy typu "Perfekcyjna pani domu" pomagają społeczeństwu zobaczyć, że prowadzenie domu to też swojego rodzaju sztuka. Nie każdy to potrafi, nie każdemu się chce, a jednak starania (zazwyczaj) jednej osoby mocno wpływają na nastroje i funkcjonowanie całej rodziny, dlatego nie należy z tego szydzić.

2. Zadania domowe.
Według Pana Cejrowskiego naukowcy dowiedli, że zadania domowe nie pomagają uczniom dobrym, a uczniom mniej zdolnym szkodzą poprzez utrwalanie błędów i zniechęcanie do dalszej nauki. Ja również uważam, że dzieci powinny uczyć się w szkole, a nie siedzieć po dwie, trzy godziny w domu nad zadaniem. Co innego jeśli jest to wybór dziecka, żeby czegoś się douczyć, doczytać, dowiedzieć, ale weekendy przy książkach to jakaś paranoja. Dzieci po szkole powinny wyjść na podwórko, włączyć się w życie rodziny, spędzić czas z rodzeństwem, niestety nie ma na to czasu, bo trzeba odrobić zadanie, a oprócz tego zwykle jeszcze zaliczyć multum zajęć pozalekcyjnych na które zapisali je ambitni rodzice.

3.Oceny.
Pan Cejrowski uważa, że jeśli dziecko ma same piątki to znaczy, że szkoła jest za słaba i prędzej czy później uczeń spocznie na laurach.
Zastanawialiście się kiedyś dlaczego jest tak, że największe kariery robią osoby uczące się przeciętnie? Trójkowicze? Może dlatego, że nie pasują do schematów, którymi kierują się nauczyciele przy ocenianiu, może dlatego, że uczą się tylko tego, co faktycznie jest im potrzebne. A może po prostu znają uczucie porażki, która nie zraża ich do dalszej pracy. Jednym słowem lepiej, żeby Twoje dziecko miało 3 w świetnej szkole niż 5 w słabej.

4.Rozwój w grupie rówieśników.
Dziecko spędzające czas tylko i wyłącznie ze swoimi rówieśnikami rozwija się wolniej niż to, które spotyka się z dziećmi starszymi i młodszymi np. na podwórku. Czego może się dowiedzieć od dzieci, które uczą się w szkole dokładnie tego samego? Rówieśnicy, bo wiedzą po równo. Ja spędzałam całe dnie na podwórku, miałam to szczęście, że w moim sąsiedztwie było dużo i starszych i młodszych dzieci, a do tego miałam starsze rodzeństwo. Organizowaliśmy czas młodszym, starsi dawali nam szkołę życia. Pan Cejrowski zwrócił moją uwagę na kwestię przywództwa w grupie. Kiedy spotykają się dzieci w różnym wieku szefem jest najstarszy, jest to naturalne i całkiem rozsądne rozwiązanie. Starszy nie musi walczyć o autorytet siłą, bo przecież już i tak go ma. W grupie rówieśników przywództwo zdobywa się siłą lub przemocą, a to już jest niezbyt korzystne rozwiązanie.
Często wspominam jak wspaniale smakował chleb z paprykarzem podawany nam przez okno z kuchni, robiony przez mamę sąsiadki. Tego smaku nie da się odtworzyć. Jedliśmy brudnymi rękami, a nikt nigdy z tego powodu się nie rozchorował. Ostatnio kiedy byłam u mojej bratowej przez przypadek dowiedziałam się, że u nich w sąsiedztwie obowiązują inne zasady, nie można dawać nic do jedzenia dzieciom sąsiadów. Takie są zasady.
My łaziliśmy po drzewach, łąkach, bawiliśmy się na trzepaku. Do domu wracałam brudna i czasami z siniakami, mama raczej nie robiła mi z tego powodu awantur. Cieszę się, że mam takie wspomnienia. Wiem, że dzięki mojemu rodzeństwu dużo wcześniej zaczęłam czytać, pożyczałam od nich książki, kasety i doprowadzałam do szału szperając w ich rzeczach. Jako nastolatka świetnie dogadywałam się z rodzeństwem i ich rówieśnikami. Dzisiaj mam tyluż samych znajomych w moim wieku co starszych i bardzo sobie cenię te przyjaźnie, wiem, że rozmowy z nimi mnie rozwijają.

Różnice nas rozwijają, inni ludzie nas uczą, warto zapewniać swojemu dziecku kontakt z osobami w różnym wieku w tym z dziadkami, ciociami, wujkami, dzięki temu młody człowiek buduje swój światopogląd i swoje jestestwo.

A Ty jak wspominasz swoje dzieciństwo? Czy było choć trochę podobne do tego, które teraz fundujemy dzieciom?

poniedziałek, 18 sierpnia 2014

Ekspresowa wegańska "Panna Cotta"


Uwielbiam włoską kuchnię i włoskie desery, ma szczycie mojej listy króluje oczywiście tiramisu, ale zaraz za nim na podium stoi Panna Cotta. Oczywiście w swoim życiu robię wszystko, żeby uprościć sobie pewne sprawy w tym przygotowywanie posiłków. Dzisiaj proponuję Wam wypróbowanie przepisu na deser, który smakuje wyśmienicie mimo, że tak naprawdę jest alternatywną wersją bio budyniu. Spróbujesz?

Potrzebujemy:
Mleko owsiane
Bio budyń waniliowy
Maliny
Syrop daktylowy



Budyń przygotowujemy zgodnie z instrukcjami na etykiecie, tyle że zamiast krowiego mleka używamy owsianego, co gwarantuje zupełnie inny smak. Nie słodzimy budyniu (żadnego cukru). Do miseczek wkładamy umyte maliny i polewamy je niewielką ilością syropu daktylowego, następnie przelewamy gotowy, gesty budyń do miseczek i odkładamy do schłodzenia do lodówki. Po około godzinie dekorujemy i polewamy jeszcze odrobiną syropu daktylowego (w zależności od upodobań) i gotowe!




Bardzo polecam ten przepis. Konsystencja jest doskonała, smak rewelacyjny, a czas przygotowania i poziom trudności idealny dla zabieganego łasucha.

Smacznego! :)

piątek, 1 sierpnia 2014

Inwestuj w siebie. Rozwijaj się.




Odkryłam prawdę oczywistą. Nie wszyscy są tacy jak ja (i to akurat dobrze). Zasadniczo jestem osobą energiczną i kiedy w mojej głowie pojawi się jakiś pomysł to szybko przechodzę do jego realizacji. "Nie chce mi się", każdy tak czasami mówi, ja również, ale częściej słyszę "Ty nie umiesz siedzieć na tyłku i nic nie robić". Przyznaję mam z tym problem, ale bardziej martwi mnie bierność i zaniedbywanie talentów u ludzi.

Jest coś takiego jak "tumiwisizm", wedle słownika języka polskiego jest to ostentacyjnie bierna postawa wobec wszystkiego. Nie znam zbyt wielu ludzi, którzy taką postawę reprezentują, ale znam całe mnóstwo wymówkowiczów:

Nie zrobię tego, bo nie mam siły; późno wróciłam z pracy; wysyłanie CV i tak nie ma sensu; co ja będę za takie grosze pracować; i tak nie schudnę; coś mi się od życia należy; przecież zdrowe odżywianie jest drogie; we wszystkim jest chemia; na coś trzeba umrzeć; po co mi znajomość hiszpańskiego; wolę serial obejrzeć; nie mam czasu na hobby; pada; dzisiaj nie dam rady...

Można wymyślać w nieskończoność. Dlaczego o tym piszę? Bo mi się chce. Chce mi się, bo wiem, że podejmując się różnych zadań/wyzwań lepiej poznaję siebie, świat i innych ludzi.

Mam taką koleżankę, narzekała, że nic ciekawego w jej życiu się nie dzieje, że na studiach nie ma fajnych znajomych, że ciągle siedzi w domu i ogląda seriale (ale zawsze jak ktoś do niej pisze w sprawie kawy czy spotkania to ma wymówkę). Mówię do niej: "to może zapisz się na siłownię, taniec, do szkoły językowej, koła fanów teatru- gdzieś, gdzie poznasz ludzi, z którymi będziesz dzielić te same zainteresowania". Usłyszałam, że nie lubi sportu, tańczyć się wstydzi, nauka języka nie jest jej do niczego potrzebna, a do teatru nie chodzi... Ręce mi opadły. Chciało by się rzec: to czego Ty oczekujesz? Że ktoś zmieni Twoje życie za Ciebie? Chcesz być widzem czy reżyserem swojego życia?

Dlaczego ludzie zawsze myślą: "nie uczę się hiszpańskiego, bo go nie potrzebuję". Dobrze, może teraz nie potrzebujesz, ale jaką masz gwarancję, że za rok nie przejdzie Ci koło nosa praca życia właśnie dlatego, że nie znasz hiszpańskiego. I tu nie chodzi o naukę języków tylko o inwestowanie w siebie. Chcesz, żeby ludzie Ciebie szanowali. A Ty szanowałbyś kogoś, komu się nic nie chce i kto do wszystkiego zabiera się jak pies do jeża? Dlaczego ludzie zawsze myślą; "nie staram się, bo mi za to nie płacą, jak dostanę podwyżkę to się postaram", aha czyli pracodawca ma dać Ci podwyżkę "na zachętę"? Najpierw daj coś od siebie światu, a dopiero później oczekuj nagrody!

Mi się chce. Chce mi się czytać książki; chce mi się biegać, niejednokrotnie nawet w deszczu; chce mi się czytać etykiety w sklepie; chce mi się zmieniać nawyki i pracować nad sobą. Chce mi się, bo gdyby mi się nie chciało to czułabym, że marnuję czas i mój potencjał. Praca nad sobą nie przychodzi mi bez trudu, niejednokrotnie zmuszam się do działania, do wstania z kanapy, pójścia na trening, otwarcia książki, ale wiem dlaczego to robię i wiem, że warto.

Łatwo jest krytykować innych, trudniej jest zobaczyć wady u siebie. Ja swoje znam, ale znam też kilka zalet i uważam, że największe marnotrawstwo w życiu to nie rozwijanie talentów, a każdy jakiś ma. Dzisiaj mam dla Ciebie propozycję, usiądź przed pustą kartką papieru i napisz 7 rzeczy, które robisz dobrze. Niech to będą konkretne czynności np. dobrze szyję albo dobrze opowiadam kawały, a nie cechy charakteru. Skup się na tym co robisz dobrze, zastanów się jak możesz jeszcze rozwinąć swoje umiejętności. Zazwyczaj skupiamy się na wadach zaniedbując zalety i marnotrawiąc talenty, które w nas drzemią, dlatego dzisiaj myśl o tym w czym jesteś dobra/y. 

Najlepszym sposobem na rozwój jest wsłuchanie się w siebie i kontakt z inspirującymi ludźmi, którym się chce, bo charyzmatyczne osoby inspirują innych, porywają ich do działania, stawiania sobie wyzwań, nie te siedzące w domu i zastanawiające się "po co".

Będzie mi bardzo miło jeśli podzielisz się ze mną swoim talentem, pochwalisz w czym jesteś dobry/a, albo w jaki sposób pracujesz nad sobą, albo kto Cię inspiruje:)